Een huis dat klopt

Het huis voelt goed. We vinden er automatisch onze weg, we slapen er lekker en voor elk moment is er een passende plek. Toch verbaast het me hoe snel een huis vertrouwd kan voelen. Ook word ik meer dan normaal geattendeerd op wat een huis allemaal met de gemoedstoestand van mensen kan doen. In de afgelopen maanden kregen we veel bezoekers over de vloer en op bijna allemaal heeft het huis een betoverende en soms heel inspirerende uitwerking. Een rondgang door het huis kent een stijgende verbazing. De benedenvertrekken roepen nog de vraag op wat zich verder aan onverwachte hoeken, gangen en kelderdeuren zal aandienen. Vaak onderbreken we de grand tour voor een consumptie in de zitkamer, waar de rustieke lambrisering, de schouw en de majestueuze inbouwkast hun uitwerking hebben. Een gevoel van behaaglijkheid daalt neer zodra de bezoekers zich in de zachte kussens hebben genesteld. Op dat moment vertel ik vaak dat de schouw inderdaad nog om een houtkachel vraagt, maar dat het eerst een professionele inspectie van het rookkanaal behoeft. In de gedachten van bezoekers tekenen zich daarop de gloeiende houtblokken en het passende geknetter van gloeiend hout af. Met elke traptrede die we even later bestijgen neemt de verwachting toe. De bovenkamers geven nieuwe vergezichten. De slaapkamer is een openbaring en geeft de tuin aan de achterzijde een heel nieuw perspectief. De kale takken voor de ramen, die weldra in een loverdak zullen veranderen, missen hun uitwerking niet, om nog maar te zwijgen van de rondscharrelende fazanten. Na de logeer- en badkamer belanden we in de werkkamer, het kantoor of de bibliotheek, het is maar hoe iemand ernaar kijken wil. Daar is ook het uitzicht op de siertuin, de weilanden en het dorp. Elke toelichting is nu overbodig. Voor de schouw staan twee fauteuils en een chesterfieldbank. Het voorstel om hier een glas te drinken wordt rondkijkend met instemming begroet. We laten onze bezoekers even alleen en redderen wat met glazen en flessen. Bij terugkomst is de opstelling wisselend. De een heeft aandacht voor de boekenwanden, de ander verbaast zich nog over het magnifieke uitzicht, een enkeling heeft plaatsgenomen aan mijn bureau en weer een ander neemt de historische details van het huis in zich op. Het voelt goed, dat kun je zien. Dat kan men ook aan onszelf zien en heel vaak zijn de reacties daar ook naar. Een goede vriendin raakte ontroerd, omdat ze ervoer dat het zo goed was, dat we hier op onze plek waren. Een andere bezoeker, met wie ik een zakelijk gesprek zou voeren, voelde de inspiratie van zich meester worden. Weer iemand anders bleef zoeken naar woorden om uitdrukking te geven aan zijn gevoel dat dit een huis was dat helemaal ‘klopte’, waarmee hij niet het tikken van de verwarmingsbuizen bedoelde. Hij streek vertederd over de oneffenheden in het verfwerk, de butsen in de deuren. Vaak laat ik onze gasten nog even de torenkamer zien, die we niet bewonen, maar die er alleen maar is, een onvermoede ruimte. De kamer is leeg, maar vult zich vanzelf met nieuwe indrukken, fantasieën, voorstellingen van een verleden. Op 5 november 1706 werd ‘op Meldert’ het huwelijk gesloten tussen François van der Linden, burgemeester van Nijmegen, en Agneta van Herwaerden. In 1747 waren er schilderachtige lanen, omzoomd door fraaie eiken en iepen, prachtige bloementuinen, boomgaarden en een sterrenbos. Wie uit de ramen van de torenkamer kijkt kan zich een voorstelling maken van het voorrijden van een koets. We keren daarna terug naar de werkkamer en schenken glazen wijn. De wens dat we hier nog lang gelukkig mogen zijn ligt op de lippen. De vervlogen woorden en gedachten van onze gasten hebben zich gemengd met die van onbekenden, terugvoerend tot de achttiende eeuw. Bij elkaar voelen ze goed.