Doorjakkeren

Laatst schreef iemand mij verzuchtend: ‘We jakkeren maar door, het leven voorbij. Goed dat je walnoten hebt geraapt’. Ik antwoordde hem dat dit eerlijk gezegd ook vaak voor mij gold. Maar sinds we hier op De Mellard wonen en ik niet meer in loondienst ben voltrekt het leven zich anders. Momenteel leef ik heel bewust met het landgoed, het vee, de tuin, de boomgaarden en wat daarin bloeit en geoogst kan worden. Al drie weken loop ik met vieze handen en een gevlekte spijkerbroek rond, en ik voel me daar heerlijk bij. Geen cursus mindfullness hier, maar zo bewust mogelijk meegaan met de seizoenen. Nu we het geluk hebben hier te wonen wil ik dat ook aan den lijve ervaren. Wie weet hoe lang het duurt. Van tuinieren heb ik nooit gehouden. Grasmaaien en in de herfst het blad aanharken waren mijn basale taken, maar liever zat ik met schone handen te schrijven. En nu denk ik, als de middagzon wat lager aan de hemel staat en zijn goudgele glans over de gazonnen spreidt: ik stop met werken en loop nog een rondje door de boomgaard. Gisteren nog dwaalde ik met plasticzakken door de achterste boomgaard en aan het eind van de dag zat ik op mijn knieën in emmers water walnoten te spoelen. Nooit gedacht dat dat heerlijk is om te doen. Ook nooit gedacht dat ik zoveel genoegen zou beleven aan het koken van pruimenjam, het sprokkelen van verwaaide takken of het maaien van het gras. Het is een heel nieuwe ervaring dat ik me daar zo gelukkig bij voel. Ik hoor zoveel verontrustende verhalen van mensen die in de knoop zitten, ergens in hun werk zijn vastgelopen, of nog erger. I count my blessings. Uiteindelijk maken we allemaal onze eigen keuzes, zelfs als het lijkt alsof er helemaal niets te kiezen was en het simpelweg zo moest zijn. Doorjakkeren is ook een keuze, of het moet zijn dat je de alternatieven nog niet hebt gezien. Dan is zo’n cursus mindfulness misschien zo gek nog niet. Een tijdje terug zei iemand die een paar jaar geleden ook voor zichzelf ging werken: ‘Ik werk zeven dagen in de week en heb zeven dagen in de week vakantie’. Een gevoel dat ik deel. Toen ik gisteren door de boomgaard dwaalde kwam ik de boer tegen. We maakten een praatje. Dat werd al gauw driekwartier. Hij vertelde hoe hij altijd eigen baas is gebleven, hard heeft gewerkt, voor dag en dauw opstaat, maar uiteindelijk altijd zijn eigen weg is blijven gaan. ‘En nu staan we hier gewoon op een mooie dag te praten in de zon en niemand die daar wat van kan zeggen.’ Voor echte levenswijsheden moet je, denk, ik op het land geboren zijn. Denken in klare taal, vanuit een heldere geest. Met het rapen van walnoten staat mijn geest niet stil, ik kan juist heel geconcentreerd aan slechts één ding denken. Mijn ogen hoeven enkel te focussen op de gelige glans van een afgevallen noot in het hoge gras. De geest focust op wat me zomaar aan komt waaien. Soms is dat een nieuw idee. Als ik thuis kom spoel ik de noten, leg ze eerst te drogen op oude kranten en zet ze later in een rieten mand voor de kachel. Het zijn heel basale handelingen. Je voelt dat de zomer voorbij is. De herfst kruipt door de tuin, het gele blad van de druif valt als eerste en het onkruid geeft nog een laatste stuiptrekking. Op de A50 staat de dagelijkse file van 20 kilometer. Er valt vaak niet aan te ontkomen, maar er zijn gelukkig ook afslagen die je kunt nemen, al kan die weg volkomen onbekend en onzeker zijn. Het leven voorbij jakkeren is een keuze, op tijd afslaan is dat evenzeer.